Panretinal Photocoagulation na retinopatie cukrzycowa

Pacjenci z proliferacyjną retinopatią cukrzycową są nie tylko narażeni na zwiększone ryzyko poważnej utraty wzroku, ale także mają znacznie zwiększone ryzyko zgonu, a wskazania wskazują, że oba te zagrożenia są podwyższone, gdy istnieje ścisła kontrola cukrzycy.1-4 Spośród 759 pacjentów w Badania nad retinopatią cukrzycową (ClinicalTrials.gov number, NCT00000160), 139 (18%) zmarły w okresie obserwacji trwającym 4,5 roku. Pod koniec badania Retinopathy Diabetic Early Treatment (NCT00000151) przeprowadzonego przez Bressler et al. (Wydanie 20 października), 5 61% pacjentów zmarło, a śmiertelność znacznie wzrosła we wszystkich grupach wiekowych. Działanie kontrolujące ryzyko sercowo-naczyniowe u chorych na cukrzycę (ACCORD) na cukrzycę typu 2 musiało zostać zakończone po 3,5 roku z powodu zwiększonej śmiertelności w grupie otrzymującej intensywną terapię glikemiczną.1,2 W badaniu kontrolnym cukrzycy i powikłaniami (DCCT) grupa pacjentów z ł agodną do umiarkowanej nieproliferacyjną retinopatią cukrzycową i dobrze kontrolowanymi poziomami glukozy wykazywała znaczne pogorszenie retinopatii podczas 6 i 12-miesięcznych wizyt kontrolnych.4 DCCT wskazało również, że u pacjentów z retinopatią, która jest już zbliżając się do etapu wysokiego ryzyka, rozsądne może być opóźnienie rozpoczęcia intensywnego leczenia do czasu ukończenia fotokoagulacji, szczególnie jeśli stężenie hemoglobiny glikowanej jest wysokie.4 Co zrobić?
Clement L. Trempe, MD
New England Eye Institute, Boston, MA
harvard.edu
Nie zgłoszono żadnego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.
5 Referencje1. Read more „Panretinal Photocoagulation na retinopatie cukrzycowa”

Immunoterapia w przypadku gruzliczego zapalenia osierdzia

Mayosi i jego współpracownicy (wydanie z 18 września) stwierdzili brak skuteczności Mycobacterium indicus pranii w dużym, klinicznym badaniu w ramach postępowania w leczeniu osierdzia (IMPI) z udziałem pacjentów podejrzewanych o gruźlicze zapalenie osierdzia. Ponadto u pacjentów, którzy otrzymali iniekcje M. indicus pranii, obserwowano zwiększenie liczby przypadków raka związanego z ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV). Niektóre powody obserwacji z M. indicus pranii w tym badaniu byłyby użyteczne. M. Read more „Immunoterapia w przypadku gruzliczego zapalenia osierdzia”

Ebola Virus Disease w Afryce Zachodniej – pierwsze 9 miesiecy

Zespół do reagowania na ebolę Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) (wydanie z 16 października) przewidywał, że obecna epidemia wirusa Ebola zażąda około 20 000 połączonych przypadków na początku listopada 2014 r., Zakładając brak zmian w środkach kontroli stosowanych w Afryce Zachodniej. Zagrożenie, jakie Ebola stwarza dla zdrowia publicznego oraz podstaw społecznych, ekonomicznych i związanych z bezpieczeństwem, może się pogorszyć, jeśli wybuchnie wtórna epidemia w regionie. Od czerwca 2014 r. W pobliżu Ghany dotknięta została poważna epidemia cholery, która od 12 września wywoływała 12 622 przypadki. Obecne strefy cholery i eboli są oddzielone wybrzeżem Kości Słoniowej, częstym przejściem dla osób dojeżdżających do pracy w Afryce Zachodniej. Aby skutecznie kontrolować epidemie cholery, niezbędne są wyspecjalizowane ośrodki leczenia, dostęp do wody pitnej, urządzenia sanitarne i świadomość higieny społeczności. Read more „Ebola Virus Disease w Afryce Zachodniej – pierwsze 9 miesiecy”

Cynakalcet na objawowa hiperkalcemie spowodowana mutacjami AP2S1

Rodzinna hiperkalcemia hipokalciuryczna jest genetycznie heterogennym zaburzeniem z trzema wariantami: typy 1, 2 i 3. Typ jest spowodowany przez mutacje receptora wapniowego (CASR), i typu 2 jest powodowany przez białko wiążące nukleotyd guaniny (białko G ) podjednostki ?11 (GNA11) mutacje.2 Typ 3, który jest najcięższym wariantem klinicznym, jest spowodowany przez związane z adaptorem mutacje białka kompleksu 2 (AP2), podjednostki sigma (AP2S1). Mutacje AP2S1 powodują substytucje Arg15Cys, Arg15His i Arg15Leu, a zmutowane białka AP2-sigma powodują zaburzoną transdukcję sygnału za pośrednictwem receptora wapniowego.3,4  Obecnie nie ma skutecznej terapii rodzinnej hiperkalcemii typu hipokalcemi 3. W związku z tym oceniliśmy przydatność cynakalcetu, licencjonowanego allosterycznego aktywatora receptora wapnia, 5 w korygowaniu defektów sygnałowych spowodowanych mutacjami AP2S1 oraz w łagodzeniu objawowej hiperkalcemii.  Rysunek 1. Rycina 1. <!–more–>Cynakalcet   na hiperkalcemię związaną z mutacjami AP2S1.Panel A pokazuje kliniczne i biochemiczne wyniki prezentacji w trzech niespokrewnionych probandach z rodzinną hipokalcemią hipokalciuryczną, u których stwierdzono heterozygotyczne związane z adaptorem białkowe kompleksy 2 (AP2), mutacje podjednostki sigma (AP2S1) co powoduje substytucje Arg15Cys, Arg15His lub Arg15Leu w zmutowanych białkach AP2-sigma. Zakresy referencyjne pochodzą od Nesbit i wsp.2. Panel B pokazuje wpływ cynakalcetu na stężenie wapnia, fosforanów i parathormonu w surowicy w trzech probantach. Pionowe przerywane linie oznaczają rozpoczęcie leczenia cynakalcetem (CIN), infuzję pamidronianu (PMD) lub paratyroidektomię (PTX). Zacienione szare obszary wskazują zakresy odniesienia.  Oceniliśmy trzy wcześniej niezgłaszane przypadki rodzinnej hiperkalcemii hipokalcemicznej typu 3. Każdy z trzech probantów posiadał mutację AP2S1 powodującą substytucję Arg15Cys, Arg15His lub Arg15Leu (Figura 1A). Wśrod probantów znalazła się 34-letnia kobieta, która miała 12-letnią historię hiperkalcemii. Wystąpiła ze zmęczeniem, bólami głowy i uporczywie uogólnionymi bólami, które nie ustępowały po paratyroidektomii. Ponadto, 22-letni mężczyzna wykazywał hiperkalcemię, zmęczenie i uogólniony ból żeber, a 52-letnia kobieta, która miała około 20-letnią historię hiperkalcemii, miała bóle głowy, bóle brzucha, wymioty, zmęczenie, i ból mięśniowo-szkieletowy, który nie ustępował po wlewie pamidronianu lub paratyroidektomii (Figura 1A i Figura 1B).  Wpływ cynakalcetu in vitro na odpowiedzi sygnalizacyjne komórek eksprymujących receptor wapniowy i rodzinnych hiperkalciowych mutantów hiperkalcemii typu 3 związanych z AP2-sigmą oceniano przez pomiar wewnątrzkomórkowych stężeń wapnia i aktywności kinazy białkowej aktywowanej mitogenem ( MAPK) – reporter reagujący na składniki odżywcze w odpowiedzi na zmiany w wapnie pozakomórkowym (patrz rozdział    Metody  w dodatkowym dodatku, dostępny wraz z pełnym tekstem niniejszego listu). Cynakalcet (w stężeniu 10 nM) korygował nieprawidłową wewnątrzkomórkową sygnalizację wapniową i odpowiedzi MAPK na zewnątrzkomórkowy wapń w komórkach wyrażających mutanty Cys15, His15 lub Leu15 AP2-sigma (Fig. S1 i S2 w Dodatku Uzupełniającym).  Doustny cynakalcet (w dawce 30 do 60 mg na dobę) podawano trzem probantom z rodzinną hiperkalcemią typu hipokalcemi 3 w okresie 33 do 45 miesięcy. To leczenie doprowadziło do ponad 20% redukcji stężenia wapnia w surowicy (Figura 1B) i łagodzenia objawów. Cinacalcet również zwiększał stężenia fosforanów w surowicy i zmniejszał stężenia parathormonu w surowicy, chociaż wartości te utrzymywały się w granicach normy (ryc. 1B).  Działania niepożądane, takie jak nudności, wymioty i hipokalcemia, nie rozwinęły się w żadnym z probantów. Jednak do oceny bezpieczeństwa i monitorowania hipokalcemii niezbędny będzie d  ługotrwały nadzór.  Nasze wyniki pokazują, że allosteryczna modulacja receptora wapniowego receptora wapniowego może korygować utratę funkcji mutacji AP2S1. Ponadto, w krótkim okresie, cynakalcet może zmniejszyć objawy rodzinnej hipokalcemii hipokalcemicznej typu 3 związanej ze wszystkimi trzema mutacjami AP2S1.  Sarah A. Howles, D.Phil.  Fadil M. Hannan, D.Phil.  Valerie N. Babinsky, D.Phil.  Angela Rogers, MB, BS  Caroline M. Gorvin, D.Phil.  Nigel Rust, B.Sc.  University of Oxford, Oxford, Wielka Brytania  Tristan Richardson, MB, BS  Royal Bournemouth Hospital, Bournemouth, Wielka Brytania  Malachi J. McKenna, MD  Szpital Uniwersytecki St. Vincent s, Dublin, Irlandia  M. Andrew Nesbit, Ph.D.  Rajesh V Thakker, MD  University of Oxford, Oxford, Wielka Brytania  Obsługiwane przez granty programowe (G9825289 i G1000467, dla Drs Hannan, Gorvin, Nesbit i Thakker) z brytyjskiej Rady ds. Badań Medycznych, grant (dla dr Nesbit i Thakker) z Narodowego Instytutu Badań nad Zd  rowiem (NIHR) Oxford Program Biomedical Re [hasła pokrewne: kardiologia kielce, badanie kardiologiczne, stomatolog włocławek ]
[patrz też: przeglądarka skierowań na leczenie uzdrowiskowe, leczenie eboli, zespol sweeta ]

Rak nerkowokomórkowy – ukierunkowanie na immunologiczny punkt kontrolny lub wiele kinaz AD 2

Cabozantynib jest ratunkiem dla pacjentów, u których nowotwór rozwija się podczas leczenia VEGF; jednak bez istotnej ogólnej korzyści w zakresie przeżycia i ze znaczącymi działaniami niepożądanymi, które wymagają zmniejszenia dawki u 60% lub więcej pacjentów, nie będzie on poprzedzał niwolumabu w sekwencji terapeutycznej. Cabozantinib będzie konkurował z innymi inhibitorami VEGFR w terapii trzeciej linii lub późniejszej. 5,6 Bardzo potrzebne są badania porównujące kabozantynib z innymi celowanymi terapiami VEGF; Randomizowane badanie fazy 2 sunitynibu w porównaniu z kabozantynibem dostarczy tego, chociaż w kontekście terapii pierwszego rzutu (ClinicalTrials.gov number, NCT01835158). Wreszcie, istnieje praktyczne pytanie, czy te nowe terapie zapewniają wystarczającą wartość w środowiskach opieki zdrowotnej o ograniczonych zasobach. Nowe metody leczenia raka są zwykle sprzedawane po cenie, której większość pacjentów nie może sobie pozwolić bez ubezpieczenia. W Stanach Zjednoczonych programy finansowane ze środków federalnych obejmują około 50% pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym. Read more „Rak nerkowokomórkowy – ukierunkowanie na immunologiczny punkt kontrolny lub wiele kinaz AD 2”

Prosty, skuteczny, ale poza zasięgiem? Zdrowie publiczne implikacje leków HCV

Wyniki czterech badań klinicznych wykazujących doskonałe bezpieczeństwo i skuteczność 12-tygodniowego kursu sofosbuwiru (inhibitor NS5B licencjonowanego w Stanach Zjednoczonych w 2013 r.) I welpataswiru (nowy inhibitor NS5A) w leczeniu pacjentów z zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV) zostały przedstawione teraz w Journal.1-3 W dwóch z tych badań, ASTRAL-1 i ASTRAL-2, u 97 do 100% pacjentów z genotypem 1a, 1b, 2, 4, 5 lub 6 HCV utrzymywała się odpowiedź wirusologiczna w 12 tygodniu po zakończeniu terapii, marker wskazujący na leczenie wirusologiczne. Podobną skuteczność obserwowano u pacjentów, u których wcześniejsze leczenie zakończyło się niepowodzeniem, oraz u osób z wyrównaną marskością wątroby, czynniki związane ze zmniejszoną odpowiedzią na leczenie zakażenia HCV. [4] W badaniu ASTRAL-3 sofosbuwir-welpataswir był skuteczny w 95% w osiąganiu trwałej odpowiedzi wirusologicznej u pacjentów z genotypem 3 (szczep wirusa związany ze zmniejszoną odpowiedzią na leczenie) .4 Skuteczność wynosiła 89 do 91% u pacjentów z marskością lub niepowodzenie leczenia.
W tych trzech badaniach sofosbuwir-welpataswir był związany z kilkoma poważnymi zdarzeniami niepożądanymi, wysokim odsetkiem ukończonych badań i częstością utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej, która była lepsza niż w przypadku wybranych porównywalnych badań. Ponadto dane sugerują, że wstępna obecność wariantów związanych z opornością na NS5A nie była głównym czynnikiem w wynikach leczenia, ale potrzeba więcej badań, szczególnie u pacjentów z genotypem 3.
W przypadku pacjentów zakażonych HCV ze zdekompensowaną marskością, ASTRAL-4 wykazał 94% skuteczność po dodaniu rybawiryny w porównaniu z utrzymującą się odpowiedzią wirusologiczną w wysokości 83% w 12-tygodniowym schemacie stosowania samego sofosbuwiru-welpataswiru. Read more „Prosty, skuteczny, ale poza zasięgiem? Zdrowie publiczne implikacje leków HCV”

Traktowanie ocalałych

width=980Traktowanie ocalałych z dyskrecją i łączenie nadzoru osób pozostających przy życiu z programami komunikacyjnymi, które zmniejszają stygmatyzację i ułatwiają reintegrację społeczną osób, które przeżyły, będzie bardziej skuteczne w motywowaniu ich do udziału w programach nadzoru. Niektóre osoby, które przeżyły, zgadzają się na badanie nasienia w celu poznania ryzyka, jakie stwarzają swoim bliskim, a niektóre uczestniczą w badaniach, ponieważ są finansowo rekompensowane, ale dla wielu są one niewystarczające. Osoby, które przeżyły EVD, mają potrzeby, troszczą się zarówno o medyczne i psychologiczne konsekwencje swojej choroby, jak i chęć ponownego włączenia się w ich społeczności. Połączenie nadzoru z usługami, które zaspokajają ich potrzeby, może być najskuteczniejszym sposobem zapewnienia dobrobytu ofiarom i ich społecznościom.
W zakresie, w jakim niefortunna sytuacja mężczyzn, którzy przeżyli EVD, wynika z ich postrzegania jako ciągłego zagrożenia dla ich społeczności, być może pewna nadzieja jest oferowana przez perspektywę skutecznych szczepionek. Wyniki Partnerstwa dla Badań nad Wirusem Eboli w Liberii (PREVAIL) W toku badań, które są obecnie prezentowane w czasopiśmie Kennedy ego i współpracowników13, przedstawiono bezpieczeństwo i immunogenność szczepionki adenowirusa 3 szympansa (ChAd3-EBO-Z) i zrozumienie szczepionki rekombinowanego wirusa pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej (rVSV?G-ZEBOV-GP), której skuteczność została wykazana w próbie szczepienia pierścieniowego przeprowadzonej w Gwinei.14 Szczepionki przeciw EVD tradycyjnie uważano za środki zaradcze, które można stosować w kontekście zdarzenie bioterrorystyczne, jako ochrona pracowników pierwszej linii podczas epidemii EVD, oraz jako sposób kontrolowania epidemii poprzez zatrzymanie transmisji. Read more „Traktowanie ocalałych”

Intensywna terapia insulinowa i resuscytacja Pentastarch w ciężkiej sepsie ad 7

Pacjenci z grupy HES mieli niższą medianę liczby płytek krwi (179,600 na milimetr sześcienny, zakres międzykwartylowy, 122 000 do 260 000) niż te w grupie mleczanu Ringera (224,000 na milimetr sześcienny, zakres międzykwartylowy, 149 800 do 314,800, P <0,001) i otrzymywało więcej jednostek czerwonych krwinek, niż pacjenci z grupy mleczanu Ringera (tabela 2). Analizy podgrup i wielowymiarowe
Ryc. 3. Ryc. 3. Read more „Intensywna terapia insulinowa i resuscytacja Pentastarch w ciężkiej sepsie ad 7”

Wypuszczanie genomu z butelki – czy dostaniemy nasze życzenie ad

Jest to dziedzina, w której dane mają największy zasięg, a nawet żarliwi zwolennicy oceny wrażliwości genomu zgodziliby się, że w przypadku większości chorób wciąż znajdujemy się na wczesnym etapie określania pełnej listy wariantów związanych z podatnością. Większość chorób wymienionych przez bezpośrednie firmy testujące (np. Cukrzyca, różne rodzaje nowotworów i choroby serca) to tak zwane choroby złożone, które uważa się za spowodowane wieloma wariantami genów, interakcjami między tymi wariantami i interakcjami między wariantami i czynniki środowiskowe. W związku z tym pełna księgowość podatności na choroby oczekuje na identyfikację tych wielu wariantów i ich interakcji w dobrze zaprojektowanych badaniach. To, co mamy teraz, to rozpoznanie ograniczonej liczby wariantów związanych z względnym ryzykiem chorób rzędu 1,5 lub mniejszej. Read more „Wypuszczanie genomu z butelki – czy dostaniemy nasze życzenie ad”

Czas do leczenia w pierwotnej przezskórnej interwencji wieńcowej czesc 4

Kiedy obie strategie reperfuzji mogą być szybko wykonane, aktualne dane z badań klinicznych i rejestrów silnie wspierają stosowanie pierwotnej PCI, w oparciu o jej wyższość w przywracaniu przepływu krwi wieńcowej i mniejsze ryzyko ponownego zawału i krwotoku śródczaszkowego.2,39 PCI jest również najlepsza opcja dla pacjentów z wstrząsem kardiogennym40 i jedyną opcją dla osób z przeciwwskazaniami do terapii fibrynolitycznej. Leczenie fibrynolityczne pozostaje praktyczną opcją dla dużej liczby pacjentów, gdy nie ma bezpośredniego dostępu do laboratorium cewnikowania, szczególnie, że zmniejszone ryzyko zgonu związane z pierwotną PCI może być ograniczone do pacjentów wysokiego ryzyka. Odpowiednim pytaniem dla klinicystów jest to, jak długo opóźnienie w dostępie do pierwotnej PCI może sprawić, że terapia fibrynolityczna będzie preferowaną terapią reperfuzyjną. Niestety nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Kilka analiz meta-regresji i niedawna zbiorcza analiza danych na temat pacjentów zbadały tę kwestię. Read more „Czas do leczenia w pierwotnej przezskórnej interwencji wieńcowej czesc 4”