Podręcznik farmakoepidemiologii

Ta prawie 500-stronicowa książka jest zredukowaną i uproszczoną wersją podręcznika Briana Stroma, Pharmacoepidemiology (4. edycja, Chichester, Anglia: John Wiley & Sons, 2005), który jest tematem, czym Harrison s i Braunwald są dla medycyny wewnętrznej i kardiologii , odpowiednio. Każda osoba zaangażowana w farmakoepidemiologię natychmiast rozpozna tę książkę i uzna ją za listę redaktorów i autorów, którzy zajmują się tą dziedziną. Dla nonspecialistów może być przydatne wyjaśnienie, czym jest farmakoepidemiologia i dlaczego jest ona ważna. Historycznie, obawy dotyczące leków ewoluowały od toksyczności (od 1906 do 1938 r.) Do teratologii (w 1962 r.) Do prób klinicznych skuteczności i bezpieczeństwa leków (w latach 70. i 80. XX w.) I osiągnęły punkt kulminacyjny w obecnych przepisach dotyczących zezwoleń na sprzedaż leków . Regulacje te obejmują badanie nowych leków (IND), stosowanie nowych leków (NDA), dobre praktyki produkcyjne i dobre praktyki kliniczne – jak również praktykę medycyny opartej na dowodach. Obecnie pojawiają się obawy, że lek może nie mieć takiego samego ryzyka i korzyści w prawdziwym życiu, jak wykazano w bardzo ograniczonych badaniach klinicznych. Pacjenci, którzy faktycznie używają narkotyków mogą różnić się od uczestników badań klinicznych z powodu genetyki, schematów zażywania narkotyków, współistniejących leków lub chorób. Błędy mogą również zgłaszać lekarze przepisujący receptę i pacjenci. Ze względu na małą liczbę pacjentów (zwykle 5000 do 10 000) uwzględnionych w badaniach przed wprowadzeniem leku do obrotu, tylko typowe ryzyko (wyższe niż na 1000) można zidentyfikować w tego rodzaju badaniach. Wszystkie inne można odkryć dopiero po wprowadzeniu leku na rynek.
Konieczne jest zatem przyjrzenie się danym z rynku po wprowadzeniu leku do obrotu w celu zidentyfikowania schematów zażywania narkotyków, nowych zagrożeń i reakcji niepożądanych oraz ewentualnie w celu potwierdzenia korzyści. Uzbrojenie metod, każde dostosowane do określonego zadania, jest dostępne dla farmakoepidemiologów, którzy starają się osiągnąć te cele. Metody te, które wspólnie określają farmakoepidemiologię, zostały opracowane w ciągu ostatnich kilku dekad i zmieniają się wraz z rozwojem technologii, przepisów i obaw dotyczących prywatności. Obejmują one spontaniczne raportowanie i eksplorację danych, aby zidentyfikować rzadkie nowe niepożądane reakcje na leki i wygenerować hipotezy oraz badania kohortowe i analizy przypadków – z których większość wykorzystuje duże zautomatyzowane bazy danych, które łączą dane ubezpieczeniowe z bazami danych hospitalizacyjnych lub bazami danych wydawców – w celu przetestowania tych hipotez. Przykład tego rodzaju badań został poruszony w najnowszej literaturze dotyczącej niesteroidowych leków przeciwzapalnych i zawału mięśnia sercowego. Randomizowana epidemiologia, składająca się z dużych, prostych badań klinicznych, jest praktykowana, gdy istnieje duże ryzyko zakłócenia przez wskazanie. Farmakogenetyka to kolejna obiecująca gałąź pola. Właściwy farmakoepidemiolog powinien być w stanie opanować – lub przynajmniej mieć świadomość – wszystkie te elementy, a podręcznik ten znacznie pomoże.
Podręcznik farmakoepidemiologii jest lżejszy, znacznie tańszy i łatwiejszy w użyciu niż farmakoepidemiologia. Jest to przegląd farmakoepidemiologii, który zawiera ogólne zasady, metody i jasne, praktyczne przykłady, które pozwolą nowicjuszowi zrozumieć, dlaczego pewna metoda lub projekt badania jest odpowiedni do okoliczności
[patrz też: przeglądarka skierowań na leczenie uzdrowiskowe, przegladarka skierowan, cad kardiologia ]