Kontrolowany test subalicylanu bizmutu u niemowląt z ostrą wodnistą chorobą biegunkową czesc 4

Krzywe skonstruowano metodą Cutlera i Ederera (1, 4, 15), aby porównać czas trwania biegunki. Analizy statystyczne obejmowały wszystkich pacjentów, którzy ukończyli badanie. Jeżeli pacjenci zostali wycofani przed zakończeniem badania z powodu niepowodzenia leczenia lub na wniosek rodziców, dane dotyczące tych pacjentów do czasu wycofania się zostały włączone do analizy. Dwustronna wartość P mniejsza niż 0,05 została uznana za wskazującą na istotność statystyczną.
Wyniki
Spośród 275 pacjentów początkowo włączonych do badania (91 w grupie placebo i 92 w każdej z dwóch grup bizmutu), 23 zostały wykluczone w ciągu pierwszych 24 godzin (po randomizacji). Pacjenci ci zostali wykluczeni z powodu krwi w kale (czterech pacjentów w grupie placebo, czterech w grupie, która otrzymała 100 mg bizmutu i pięciu w grupie, która otrzymała 150 mg bizmutu), nieobecności nieuformowanych stolców (dwa w 100 mg i dwa w grupie 150 mg), nadmierne wymioty (jedna w grupie placebo) i rozpoznanie zapalenia płuc (jedna w grupie 150 mg) i ostre zapalenie ucha środkowego (dwa w grupie placebo, jeden w grupa 100 mg i jedna w grupie 150 mg). Dlatego w końcowej analizie uwzględniono 252 pacjentów (84 w grupie placebo, 85 w grupie 100 mg i 83 w grupie 150 mg). Tylko dwaj pacjenci w grupie 100 mg i jeden pacjent w grupie placebo potrzebowali początkowej terapii dożylnej z powodu ciężkiego odwodnienia. W przeciwnym razie stosowano tylko doustny roztwór do nawadniania. Żaden pacjent nie odrzucił badanych środków i żaden nie zmarł podczas badania.
Porównanie linii bazowej
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka kliniczna grup badawczych na linii bazowej. Tabela 2. Tabela 2. Mikroorganizmy zidentyfikowane w próbkach kału przy przyjęciu, według grupy badawczej. Trzy grupy badane były porównywalne pod względem demograficznym i klinicznym podczas przyjęcia (Tabela 1). Nie było istotnych różnic między grupami w rozkładzie enteropatogenów zidentyfikowanych przy przyjęciu (tabela 2). Czynnik etiologiczny zidentyfikowano u 166 spośród 249 pacjentów (67 procent).
Czas trwania biegunki
Rysunek 1. Ryc. 1. Odsetek pacjentów, u których nadal występowała biegunka w danym okresie (8 godzin), według badania. Krzywe skonstruowano metodą Cutlera-Ederera14,15.
Tabela 3. Tabela 3. Wyniki kliniczne według grupy analitycznej. Biegunka ustąpiła w ciągu 120 godzin od przyjęcia w 74 procentach grupy placebo, 89 procentach z grupy 100 mg i 88 procentom z grupy 150 mg. Różnica między każdą grupą bizmutu i grupą placebo w stosunku do pacjentów, u których przerwano biegunkę była znacząca (grupa 100 mg, P = 0,009, grupa 150 mg, P = 0,019), ale różnica między dwiema grupami bizmutu była nieistotne (P = 0,763). Krzywe Cutlera-Ederera dla populacji badanej (ryc. 1) pokazują, że skrócenie czasu trwania biegunki stało się widoczne trzeciego dnia po leczeniu w grupach bizmutu i utrzymywało się przez cały okres oceny. Czas hospitalizacji był znacząco zmniejszony w obu grupach bizmutu (tabela 3). Całkowity wydatek stolca był znacznie zmniejszony (o około 30 procent) w obu grupach bizmutu (tabela 3).
Inne wyniki kliniczne
Całkowite spożycie doustnego roztworu nawadniającego było istotnie mniejsze (około 25 procent niższe) w obu grupach bizmutu (tabela 3)
[hasła pokrewne: hashimoto objawy psychiczne, ginekolog na nfz wrocław, zespol sweeta ]