Kontrolowany test subalicylanu bizmutu u niemowląt z ostrą wodnistą chorobą biegunkową ad

Założenia dotyczące 33-procentowej redukcji objętości stolca, błędu typu I o wartości 0,05 i mocy 90% zostały wykorzystane do oszacowania liczby pacjentów wymaganych w każdej grupie badawczej. Ocena pacjentów
Pacjenci zostali przyjęci na oddział rehydratacji i umieszczeni w łóżkach metabolicznych w celu pobrania stolca oddzielnie od moczu. Otrzymano pełną historię medyczną i przeprowadzono standardowe badanie fizykalne, które obejmowało ocenę stopnia odwodnienia9. Świeże próbki kału zebrano w momencie przyjęcia i transportowano w pożywce Cary-Blair do laboratorium mikrobiologicznego (Universidad Cayetano Heredia). Próbki były hodowane i badane na obecność gatunków Salmonella, Shigella i vibrio oraz Escherichia coli na standardowym, bezpośrednim i wzbogaconym środowisku jelitowym10. Organizmy Campylobacter selektywnie hodowano na agarze z krwią owcy zawierającym suplement Butzlera i organizmy aeromonowe na agarze z krwią z ampicyliną po nocnym wzbogaceniu w alkaliczną peptonową wodę10. Pięć kolonii izolatów E. coli serotypowano zgodnie ze standardowymi metodami z wielowartościowymi surowicami do typowania w celu rozpoznania enteropatogennej E. coli10. Szczepy E. coli nie były testowane pod względem enterotoksyczności. Antygen rotawirusa zidentyfikowano za pomocą testu immunoenzymatycznego11.
Próbki krwi pobrano od każdego pacjenta do pomiaru salicylanu surowicy i bizmutu przy przyjęciu; 24, 72 i 120 godzin po przyjęciu; i dwa tygodnie po wypisaniu. Poziom salicylanu w surowicy mierzono metodą spektrofotometryczną12. Poziomy bizmutu określono metodą atomowej spektroskopii absorpcji atomowej13. Pacjenci zostali wycofani z badania, jeśli ich stężenie salicylanu w surowicy wynosiło 40 mg na decylitr lub więcej (. 2,9 mmol na litr). Próbki krwi zostały również wykorzystane do określenia hematokrytu, ciężaru właściwego plazmy przez refraktometrię, poziomu sodu w surowicy i potasu za pomocą fotometrii płomieniowej, poziomu chlorku surowicy przez miareczkowanie i całkowitej wartości dwutlenku węgla przez mikrografometrię. Płyn dolotowy i wyjściowy mierzono i rejestrowano co cztery godziny, aż do ustąpienia biegunki.
Taborety zebrano i zważono w uprzednio zważonych pojemnikach. Mocz pobierano osobno w workach z moczem. Vomitus został wchłonięty i zważony w uprzednio zważonych pieluchach. Pacjentów ważono bez ubrania co 4 godziny w ciągu pierwszych 24 godzin i każdego następnego dnia. Odwodnienie wyrażono jako procent, z różnicą między masą przy przyjęciu a masą piku w ciągu 24 godzin od przyjęcia, służąc jako licznik, a szczytowa masa ciała służyła jako mianownik. Deficyt płynu został skorygowany w ciągu czterech do sześciu godzin od przyjęcia. Pacjenci z łagodnym lub umiarkowanym odwodnieniem otrzymywali ad libitum doustny roztwór do nawadniania zalecany przez Światową Organizację Zdrowia9. Pacjenci z ciężkim odwodnieniem (wskazanym przez dwa lub więcej z następujących objawów: niemożność picia, brak przepływu moczu przez sześć godzin, utrata przytomności, szybki i głęboki oddech oraz szybki i słaby puls) otrzymali roztwór doustny po otrzymaniu dożylnej rehydratacji . Karmienie rozpoczęto od 4 do 6 godzin po przyjęciu u niemowląt po rehydracji klinicznej
[hasła pokrewne: hipoglikemia u noworodka, allegro charytatywnie, ginekolog na nfz wrocław ]