Intensywna terapia insulinowa i resuscytacja Pentastarch w ciężkiej sepsie ad 5

Mediana dawki insuliny podawanej na pacjenta na dobę była wyższa w grupie intensywnej terapii (32 IU, zakres odstępu międzykwartylnego, 20 do 50) niż w grupie leczonej konwencjonalnie (5 IU, odstęp międzykwartylowy, od 0 do 22; P < 0,001). Śmiertelność
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki pierwotne i wtórne. Rysunek 2. Rysunek 2. Krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia. Panel A pokazuje porównanie całkowitego czasu przeżycia między pacjentami otrzymującymi intensywną insulinoterapię a pacjentami otrzymującymi konwencjonalną insulinoterapię (P = 0,36 w teście log-rank). Panel B pokazuje porównanie pomiędzy pacjentami otrzymującymi pentastarchę (HES) do resuscytacji objętościowej a tymi, którzy otrzymują mleczan Ringera (P = 0,14 w teście log-rank). Panel C pokazuje porównanie pomiędzy pacjentami z podgrupy niskodawkowej HES (.22 ml na kilogram masy ciała na dzień), którzy otrzymali medianę skumulowanej dawki 48,3 ml na kilogram (przedział międzykwartylowy, 21,9 do 96,2) oraz podgrupa o wysokiej dawce (> 22 ml na kilogram przez co najmniej dzień w okresie badania), która otrzymała medianę skumulowaną w wysokości 136,0 ml na kilogram (zakres międzykwartylowy, 79,0 do 180,0) (P <0,001 według log-rank test).
Częstość zgonów nie różniła się istotnie pomiędzy grupą intensywnej terapii a grupą leczenia konwencjonalnego po 28 dniach (24,7% w stosunku do 26,0%, P = 0,74) lub po 90 dniach (39,7% w porównaniu z 35,4%, P = 0,31). ) (Tabela 2 i Rysunek 2A). W analizie regresji Coxa intensywna insulinoterapia nie była niezależnym czynnikiem ryzyka śmierci (współczynnik ryzyka, 0,95, 95% CI, 0,70 do 1,28, P = 0,72). Jednak zidentyfikowane czynniki ryzyka stanowiły ocenę pacjenta w zakresie ostrej fizjologii i przewlekłej oceny stanu zdrowia (APACHE II, w zakresie od 0 do 71, z wyższymi wynikami wskazującymi na większą ostrość choroby), z wyłączeniem podskali wieku (współczynnik ryzyka, 1,07; 95% CI, 1,05 do 1,09, P <0,001), wiek co najmniej 60 lat (współczynnik ryzyka, 2,45, 95% CI, 1,68 do 3,57, P <0,001) i hipoglikemia (współczynnik ryzyka, 3,31, 95% CI 2,23 do 4,90; P <0,001).
W nieplanowanych analizach podgrup, które oceniały wynik APACHE II przed randomizacją, przyczynami przyjęcia do OIOM, obecnością lub brakiem cukrzycy oraz obecnością lub brakiem empirycznej lub odpowiedniej terapii przeciwbakteryjnej, nie było istotnej różnicy w przeżyciu między intensywną terapią grupa i grupa terapii konwencjonalnej. Ponadto analiza wykluczająca wszystkich pacjentów wypisanych z OIOM przed 3, 5 czy 10 dniem nie wykazała istotnych różnic między dwiema grupami (Tabela 3A Dodatku Uzupełniającego).
Analizy eksploracyjne, w których stratyfikowano dane według średniego porannego poziomu glukozy we krwi (<110 mg na decylitr, 110 do 150 mg na decylitr lub> 150 mg na decylitr) nie wykazały istotnych różnic w odsetku przeżywalności między dwiema badanymi grupami (ryc. 2 Dodatku Uzupełniającego).
Zachorowalność
Nie było istotnej różnicy między grupą intensywnej terapii a grupą leczenia konwencjonalnego w średnich wynikach SOFA (odpowiednio 7,8 i 7,7 punktów, P = 0,88). Podobnie, pozycje SOFA były podobne w obu grupach. Nie było również istotnych różnic między dwiema grupami badawczymi w drugorzędowych punktach końcowych, w tym częstości ostrej niewydolności nerek, konieczności stosowania terapii nerkozastępczej, stosowania leków wazopresyjnych i liczby dni bez wentylacji.
[patrz też: gastromed garwolin, dobry gastrolog białystok, allegro charytatywnie ]